Heimasíða Helenu

Þegar ég sótti Matthías Jens í leikskólann í gær var hann mjög ákafur að sýna mér tönnina sína sem "vaggaði svo mikið að hún var bara næstum því að detta úr!"!  Tönn þessi er laflaus, svo mikið er víst og minn maður semsagt alveg í skýjunum (því nú er hann að verða svo stór!). Við kvöldverðarborðið voru vangaveltur um það hvort tönnin myndi losna í kvöld eða bara hreinlega í nótt! Ef tönnin myndi losna  fyrir nóttina ætlaði hann sko að setja hana undir koddann sinn og græða mikla peninga því tannálfurinn er víst með eindæmum gjafmildur álfur að hans áliti. Eftir venjulegar háttarútínur og góðanótt kossinn fór ég út úr herberginu og dedúaði mitt þar til ég fór að hafa sjálfa mig til í háttinn, og ákvað að kíkja á álfinn minn og slökkva hjá honum ljósið við rúmið. Var þá ekki minn maður glaðvakandi klukkan ellefu um kvöld:     "Tönnin vaggar og vaggar en losnar ekki neitt! Hvenær dettur hún úr mamma?"